Grottenpapier

Tijdens onze reis door het Baskenland rijden we dwars door de hoge bergen. Letterlijk dus. We schieten door een tiental tunnels die ons vastberaden naar de Pyreneeën voeren. Vol ontzag kijk ik naar de uitgehouwen gaten die elke keer het begin vormen van vloeiende lijnen door een grillige rotsmassa. ‘Al dat mensenwerk…’ Mijn ogen trekken steeds naar het grijze plafond van de booggevormde tunnels. ‘Waarom toch?’ Het dringt nog niet tot me door. Gefascineerd blijf ik telkens kijken. Tot op een gegeven moment het plafond er uit ziet als een gekreukte laag. Ik weet het weer.

‘Corina, kreuk jij even het grottenpapier?’ hoorde ik mijn moeder zeggen.

Met grote kleuterogen keek ik naar de nieuwe rollen grijs gevlekt papier. Kreuken… mocht ik zomaar dit mooie gladde papier in elkaar kreuken? Mijn mond stond open en mijn moeder zei: ‘toe maar…’ Ze rolde een deel van het papier uit en kneep er in.
‘Nu jij…’ Ik schrok. ‘Ja toe maar… je mag het helemaal in elkaar kreuken.’ Argwanend rolde ik het papier verder uit en begon voorzichtig te knijpen. Ik keek voor goedkeuring omhoog.
‘Ja… goed zo, ga maar door, zo hard en zo veel je kan.’ Worstelend met de stugge lappen papier kneed en stampte ik ze tot lelijke proppen. Ik deed het zo vlug mogelijk. Stel je voor dat mijn moeder zich opeens zou bedenken. Ik mocht zomaar iets verprutsen al snapte ik er niets van.
‘Klaar.’ zei ik voorzichtig.
‘Goed gedaan.’ Knipoogde ze.
‘Mam, mag ik de beelden uit de doos pakken?’ hoorde ik mijn grote zus verlangend vragen.
‘Ja… dat is goed, wel voorzichtig he?’
Uit de doos kwam een muffe geur van dennenappels tevoorschijn. Vaag begon het tot me door te dringen. Voordat mijn zus een beeld uit krantenpapier wikkelde voelde ze eerst of ze het kon raden. ‘Dit is een herder…’  Maar het was Maria. Nu wist ik het weer… we maakten een kerststal.
Glimlachend pakte mijn moeder een van mijn proppen en begon het uit elkaar te trekken. De proppen papier veranderden in een grot. Verbluft keek ik naar haar handwerk.

Opnieuw schieten we door een tunnel met een plafond van grottenpapier. De hartverwarmende herinnering zal nooit vervagen als ik trots denk ik aan mijn moeder. Zij kan van gekreukt papier een hele grot bouwen.

MEDIAMARKT... ik ben toch niet gek

'We hebben een router en willen graag een Orange simkaartje voor prepaid wifi.' vragen we de vriendelijke Mediamarkt medewerker.

'Mijn collega van Orange is er niet maar ik heb Lebara...' reageert de medewerker vol trots in het Engels

'Kan dat dan ook?'

'Natuurlijk... u hoeft alleen een SMS te versturen met het kaartje in uw mobiel...'
In de camper stuur ik een SMS maar er gebeurd NIKS. Terug naar de winkel. De behulpzame Lebaramedewerker is naar huis en de Orangemedewerker wilt ons niet helpen. Ach vooruit… rustig aan, mañana is ook goed. Enthousiast begroeten we de volgende dag de Engels sprekende medewerker.

'Hij doet het niet?'

'Heeft u wel op 'Si' gedrukt?

'Jawel, si…'

'Maar u heeft gebeld voordat u op 'Si' heeft gedrukt, dus nu staat het saldo op 24,50 euro en kunt u niet voor 25,00 euro wifi aanvragen...'

'Shit... doe er dan nog maar 'ns 5 euro bij...'

Via de kassa ga ik terug naar de vriendelijke jongeman om het simkaartje op mijn mobiel te installeren. Nu moet het kaartje ook in de router werken zodat we op beide laptops kunnen internetten. Kaartje erin... NIKS. Terug naar de winkel.

'Wij kunnen voor 19,95 euro uw router op Lebara instellen...' vertelt de Lebaramedewerker volgens de regels.

'Eh... ik dacht het niet, jij zei dat het kon, wij wilden vanaf het begin al Orange... laten we het bedrijf de schuld geven zodat jij dit voor ons kan regelen.' Nu rustig blijven Corien…

'Dus ik moet er druk op zetten?'

'Ja hoor... dat kun jij wel, vraag maar aan je bedrijfsleider...' Ik geef hem een vette knipoog en een zetje in de rug.

Als de bedrijfsleider wordt gebeld hoeft hij niet eens een woord met ons te wisselen. Begripvol probeert hij met drie collega’s onze router compabel te maken voor Lebara. Echter, na twee uur staan we er nog, het lukt NIET. Van mijn glimlach is slechts een schijnvertoning over.

'We hebben een oplossing?' zegt de schat van een Lebaramedewerker.

'Geweldig!'

'U krijgt uw geld terug en we installeren een Orange simkaartje!' Zijn ogen schitteren.

'Niet te geloven...' Wit weggetrokken van het lange wachten probeer ik blij te zijn.

Na twee dagen en vijf uur rondhangen in de Mediamarkt is het GELUKT, al moet je er wel wat voor doen. De bewaker wilt ons niet meer controleren, de laptop en router heeft ie immers al twee dagen voorbij zien komen. We zeggen iedereen gedag en terwijl we uitgeput wuivend de zaak uit lopen roepen we:

'Tot volgend jaar!'